Aerius Maximus XCV

Requiem voor een medium

Ik ken een plek waar alles langzaam gaat. Het is een plek waar verhalen personen genezen van zeer waar geen pil op te brouwen tracht. Deze wereld waar de oorlog der toeval altijd gewonnen wordt met hoop en wilskracht. Tijd is hier niet hetzelfde als realiteit en ieders plicht blijft trouw aan waar dromen idealen weerkaatsen. Het is een lange plek groot en ver geleden, buiten handbereik als van een stad dat langzaam om een station krult, terwijl de trein stug vordert. Deze plek dreigt ons te verliezen, marcherend vastberaden vooruit, op de maat van een streng orkest met onzichtbare instrumenten. Vooruitgang is de harde zon in een oase van woestijnen. Deze wereld van mogelijkheden lijkt te verdwijnen mogelijk en misschien wel onmogelijk sneller dan doemprofeten kunnen zuchten. De doffe geur, het vergeelde papier, de zware plof op het nachtkastje, de gedeelde ezelsoren en het volle plakkaat papier onder in mijn rugtas op weg zo lang, het maakt niet uit hoelang waarheen. Zolang het boek duurt en dan nog een keer misschien. Bij mij altijd zonder klagen, maar steeds minder en misschien wel voor het laatst. Want over niet al te lange tijd, zal nergens meer een boek te krijgen zijn. De toekomst zal het medium inhalen. Over tientallen jaren zal geen verhaal meer gepubliceerd worden op de manieren die ons al meer dan drieduzend jaar gewoon zijn. Het boek wordt met uitsterven bedreigt.

Begrijp me niet verkeerd, het gaat prima met de boeken. Er worden meer boeken gelezen dan ooit te voren in de bekende geschiedenis gedaan werd. Meer mensen nemen kennis van alles fantastisch en feitelijk dan ooit voor mogelijk werd gehouden.  Sinds massaproductie van boeken mogelijk werd, dankzij de uitvinding van de boekdrukkunst door Johannes Gutenberg in de vijftiende eeuw, hebben leugens en waarheden zich kunnen verspreiden tot waar vandaag de dag miljarden boeken zich onder mensen bevinden. Het boek is en blijft voorlopig de nummer één inspiratiebron en studiemateriaal, waar het gaat om de ontwikkeling van de mensheid. Maar zoals gezegd, het einde nadert. Niet van de verhalen, maar van het medium.

De plek van vandaag, het heden waar wij in leven. De tijd die we maatschappij noemen, is een plek die aangstaanjagend kan zijn. Zeker voor een puber, die toch al een aantal bizarre veranderingen voor zijn kiezen krijgt. Met name fysiek, maar zeker sociaal. Een wrede combinatie, ondankbaar en grof. Niet gek misschien dat sommige pubers graag verdwijnen in een boek, in een poging te ontsnappen aan al deze verwarrende veranderingen. Zo’n puber was ik ook, op zoek naar een connectie met iets of iemand, die ik in deze realiteit niet mogelijk achtte. Een connectie die ik vond in de verhalen uit mijn moeders boekenkast. Dat is de plek waar mijn liefde voor boeken begon. De boeken gaven mij wat niets of niemand mij leek te kunnen geven. Verbijstering, woede, angst en nog een heel spectrum aan emoties die het alledaagse leven uit alle macht tracht te vermijden. Een plek waar alles langzaam gaat. Toen deze kast klaar was, werd het de bibliotheek en toen deze mijn honger niet meer kon stillen, klopte ik aan bij mijn eerste boekenwinkel. Ik was zestien toen ik voor het eerst in boeken ging handelen en kennis maakte met andere lezers. Daar leerde ik dat de betovering van boeken niet louter mijn persoonlijke fascinatie was, maar universeel. En vanaf dat moment, ben ik bewust en onderbewust, nooit ver meer uit de buurt van boeken geweest, professioneel en daarbuiten. Tot het maken, tot het vormgeven, tot het zoeken, tot het verkopen, tot het lezen, tot het ervaren, tot het haten, tot het houden van boeken.

Read the rest of this entry »